Błogi spokój

Na początek chcę Wam bardzo podziękować za tak miłe komentarze pod ostatnim moim postem. Bo, że ja się cieszyłam z wielkich małych przemian to nic dziwnego, ale że Wy tak żywo zareagowałyście na te starocie po mojej przemianie, to już całkiem co innego! Każdy komentarz czytałam po kilka razy:)

DZIĘKUJĘ ♥♥♥

...

A teraz z innej beczki:)

Czy macie czasami tak, że czujecie konieczność "wyhamowania"?

Mnie to spotkało dzisiaj rano...całkiem niespodziewanie. Z reguły jestem bardzo energiczna osobą i mogę góry przenosić, ale moja machina powiedziała STOP.

Miałam zaplanowane malowanie zamówionych drewienek na ten weekend, szycia troszkę też jest, ale rano aż dreszczy dostałam jak pomyślałam o pędzlu i maszynie... Wkurzyłam się i pochowałam wszystko, włącznie z maszyną i deską do prasowania, odgruzowałam chałupę. Obiadek na szczęście miałam od wczoraj (wystarczyło odgrzać), męża wysłałam na zakupy, a ja delektowałam się "nic nierobieniem" ...

Telewizję obejrzałam, na "Przepis na życie" ponownie zerknęłam, z Beatki się pośmiałam, herbatkę pyszna wypiłam...

...i przyszedł Pan Mąż z siatami i

z cudownymi, pięknymi pudrowymi różami.

Boże! Tego mi było potrzeba!!!!

Dostałam takiego powera, że... usmażyłam oponki.

Radość całej rodziny bezcenna:)))

Siedzieliśmy całe popołudnie i zajadaliśmy te złote krążki.

Teraz do Zuzy przyszła jej najlepsza koleżanka, zamknęły się w pokoju z hasłem "PUKAĆ" i chichocą - jak to nastolatki:))) Wysuwają na moment głowy jak idą po kolejne oponki:))) A my? Siedzimy w salonie na kanapie i z uśmiechem na ustach słuchamy tych wesołych odgłosów, od czasu do czasu patrząc na siebie - mąż ze zdziwieniem, a ja ze zrozumieniem. Tylko my kobiety zrozumiemy ten etap u rozchichotanych nastolatek. Wszak każda z nas przeszła ten etap w życiu:)))

Życzę Wam i spokojnego wieczoru i miłej niedzieli!!!

Dla zainteresowanych przepisem na oponki odsyłam na mój post z maja klik.

Mój słaby punkt...

Znacie moją słabość do staroci, prawda?

Wiecie, że uwielbiam znosić do domu przeróżne "nikomu już nie potrzebne" przedmioty?

Przekonałyście się już nie raz, że zawsze z takich targów wracam z niezłym łupem:) A jaka satysfakcja jest jak kupie "to coś" za okazyjną kwotę! Uwielbiam to uczucie, buzia mi się śmieje...i od razu te pomysły skaczące po głowie, jak piłeczka z bajki "Pomysłowy Dobromir". I te jęki moich bliskich kiedy pokazuje moje "zdobyczne" z okrzykiem satysfakcji:)))

Te najczęściej występujące to:

- " Gdzie Ty to zmieścisz???" - mój Pan Mąż

- " O rany znowu staroć" - moja córuś kochana - bestia która potrafi podciąć mi w tym momencie skrzydła:))) Zuza zawsze w takim wypadku powtarza, że jej dom będzie "cały nowoczesny!!!". Jakby teraz w muzeum mieszkała!

Ale co tam! W nosie mam ich gadania, bo zawsze po przeróbce moich łupów mówią, że wygląda super. Ha!

A poza tym, dom z takimi przedmiotami ma swój klimat. One mają duszę, a połączeniu z nowymi rzeczami (bo takie też mam) dają piękny efekt.

I znoszę co mi w oko wpadnie. Jakiś czas temu chodząc tak sobie po naszym ryneczku, spoglądając na wszystko i na nic...moje oczy wypatrzyły CUDO!!!

Już widzę Waszą reakcję! Hi hi... Ale ja już widziałam "to" po przeróbce:)

Są to bardzo stare kinkiety, zardzewiałe i bez kabli. Mój Pan Mąż zawału mało nie dostał jak zobaczył co przyniosłam:))) Ale dzielnie mi pomagał przy nich. Usunął na moje życzenie metalowe części w które się wkręcało żarówki, podpiłował, podokręcał, ja z kolei pomalowałam, poprzecierałam i...

...mam cudowne świeczniki!!!! Na razie wiszą w przedpokoju, ale nie mam jeszcze dla nich miejsca na stałe. W planach mamy malowanie salonu, to może tam "zawisną"? Sama jeszcze nie wiem...

 Ale są śliczne!!! Nie mogę się na nie napatrzeć:)))

I pomyśleć, że dałam za nie 10,00!!!

To nie wszystko, z moich zakupów. 

Od zawsze podobały mi się lampy na drewnianej nodze. Owszem są w sklepach, ale ich ceny powalają!

Wiosna wypatrzyłam na starociach jedną taką podstawę za 5 zł. Ja do salonu potrzebuję dwie sztuki i dlatego chciałam ją dać do Zuzy pokoju, ale "nowoczesna" Pani nie wyraziła zgody. I tak leżała sobie na półce, nie przerobiona i czekała nie wiadomo na co. Aż dnia pewnego wypatrzyłam dla niej towarzyszkę:) 

I od razu wzięłam się za przeróbkę. Było trochę roboty, zdzierania, szlifowania, ale opłacało się.

Mam teraz w salonie dwie cudowne lampy. Jedna już może dostrzegłyście, przy robieniu sesji z ptactwem?

Wiem, że jedna osoba zwróciła na nią uwagę:)

Druga stoi na komodzie przy kanapie, ta jest częściej zapalana.

I pomyśleć, że za wszystkie te rzeczy zapłaciłam 20,00 zł!!!

Myślę, że to te niskie ceny są zasługą milczenia mojego Z. :)))

Ale co mam zrobić, kiedy nie umiem przejść obojętnie koło ładnych rzeczy???

To taka moja słabość...

♥♥♥ bo fajnie być kochanym ♥♥♥

O ileż piękniejsze życie może być, jeżeli dzielimy je z bliskimi...

Pusty byłby ten świat bez miłości. 

Bo miłość daje niezłego powera:) 

I to poczucie ogromnego szczęścia, radości i bliskości z drugą osobą...

Dla podkreślenia tych słów powstały poduszki z bardzo miłymi hasłami, na zamówienie przesympatycznej Pani Kamili. To miał być prezent dla bliskiej osoby:)))

Przyznacie, że fajne hasełka???

Świetny pomysł miała Pani Kamila. Poduchy z pewnością wylądują i na mojej kanapie - tak na wszelki wypadek gdyby mojemu Panu Mężowi coś się zapomniało:)))

"Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości"
Paulo Coelho

Troszke szcześcia i...

Jak sam tytuł posta wskazuje dopisało mi szczęście:)

Dawno nic nie wygrałam w żadnym candy, aż tu nagle siedząc sobie na wczasach sprawdzam pocztę i czytam, że KTOŚ mi gratuluje wygranej.

 Szok! 

O co chodzi???? - myślę sobie.

Okazało się, że wygrałam candy u Moniki na blogu HOMEabout

Pisze dopiero dzisiaj o tym, bo najpierw Monika była na wyjeździe, a potem "tworzyły" się moje cuda...no a potem była euforia...zresztą zobaczcie same:)

To cudowne, ceramiczne serce urzekło mnie w momencie kiedy je zobaczyłam u Moniki na blogu, ale wówczas nie miałam pojęcia jakie jest duże!!!

Po byku - prawda???

Byłam w szoku, jak je wypakowałam:)))

Do serca dostałam też cudowną girlandę!!!

Na dzień dzisiejszy jest schowana i czeka na letni sezon na balkonie:)))

Zdjęcie girlandy jest autorstwa Moniki. Zajrzyjcie do niej koniecznie, dziewczyna tworzy cuda!!!

***

Było trochę szczęścia, a teraz trochę moich prac:)

W poprzednim poście pokazywałam poszewki z rogaczami i ptactwem. 

Pisałam, że myślę o wilkach i...

...co Wy na to?

Takie sobie wyjące wilczki mam:)))

A teraz lecę na wywiadówkę do Zuzki...

PA!!!